30.5.11

Κουάξ (Γ)

Είμαστε στο παρά δέκα (κυριολεκτικά) και φουντώνει η αγωνία.
Και όσο πιο κοντά στο παρά τίποτα βρισκόμαστε, τόσο περισσότερο αγωνιώ.
Με ρώτησε η Μπαμπούσκα χτες καθώς περπατούσαμε ως το Λαογραφικό Μουσείο, πώς περιμένω την πολυπόθητη μέρα. Δεν ήξερα τι να της απαντήσω. Μόνο χαμογέλασα και σκέφτηκα τη στιγμή που τόσες μα τόσες φορές στο παρελθόν έχω σκεφτεί κι έχεις σκεφτεί, και της είπα ότι θα δούμε σύντομα. Της δήλωσα ότι θα πάω μέχρι και στην αποφοίτησή της, εκεί, Διαόλου Κέρατο και Πουθενά γωνία, να τη θαυμάσω - απόφοιτη πλέον - να σαγηνεύει τα πλήθη με το χαμόγελο και το φθαρμένο τζην της.
Τρεις αποφοιτήσεις λοιπόν σημειωμένες στο τεφτέρι εκείνο με το Κουάξ στη μπροστινή σελίδα.
Κι ενώ ακούγονται μουσικές ονειροπαρμένες, κι η τριλογία του Στιγκ Λάρσον (την οποία ανεπιφύλακτα προτείνω σε όποιον συναντώ) στέκεται δίπλα μου και με μαγνητίζει, το Κουάξ μού θυμίζει ότι έχει δύο φίλους παράξενους τοποθετημένους με τάξη σ'ένα ράφι χιλιόμετρα μακριά και φωνάζει ότι θα ήθελε να τους ξαναδεί. Γαμημένες μέρες.
Κουάξ κουάξ κουάξ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου