20.5.11

Τα φευγαλέα νιαουρίσματα

Ξεκίνησα από τη μέση του πουθενά και προχώρησα μέχρι το λεωφορείο που σαν να μου φάνηκε ότι πατούσε τους ανθρώπους. Σταμάτησα. Περίμενα. Κατάλαβα ότι προτιμούσα να περπατήσω, ένιωθα ότι έπρεπε να ακούσω, να μυρίσω, να αγγίξω. Λουλουδάκια στις ρίζες των δέντρων, που αρχίζουν πια να πρασινίζουν, να διεκδικούν τη θέση τους στον ήλιο. Λουλουδάκια μωβ, σαν τα περήφανα εκείνα στην είσοδο του σχολείου και δίπλα στα παγκάκια. Προχωρούσα κι έβλεπα κόσμο, κόσμο, κόσμο που έτρεχε, έτρεχε, έτρεχε, κι επιτάχυνα αναπόφευκτα, ασυνείδητα, για να γίνω και γω κομμάτι του συνόλου των τρεχάτων, των φευγάτων και των βαρβάτων φευγαλέων.
Φευγαλέες ματιές στους περαστικούς καθώς περίμενα να ανάψει το πράσινο για να περάσω απέναντι, φευγαλέες σκέψεις καθώς προχωρούσα.
Σκέφτομαι πράγματα που δε θα έπρεπε, κάνω όνειρα που απαγορεύονται, αναλώνομαι σε ιδέες που είναι τρελές. Μα λες; Μιλώ και μιλώ και μιλώ πολύ για διάφορα σχετικά με αυτό που προτάσσω ως το κεντρικό θέμα, μόνο που δεν ασχολούμαι με το κεντρικό θέμα αυτό καθεαυτό, επ'ουδενί. Κι αυτό είναι το μυστήριο του λόγου, ως ικανότητας και ως υπαίτιου, εκεί οι πράξεις εκεί και οι απορίες, σύμφυτες. Συνειδητοποιώ ότι οι τρελές μου ιδέες δεν είναι φύσει τρελές. Και είναι γνωστό ότι όλα μπορούν να παιχτούν σε μία καλύτερα τεκμηριωμένη, συστηματική, τέτοιου είδους παρατήρηση - στην οποία δεν προβαίνω. Κυρίως γιατί δεν προλαβαίνω πια να δράσω, να αντιδράσω, να αποδράσω, μα ούτε και χρειάζεται γιατί, τσουπ, να η σειρά και τα πράγματα μπήκαν. Αμετάβατη η φράση αν αλλάξεις τα συμφραζόμενα. Κι είναι αυτές οι αλλαγές κάτι σαν μεταβάσεις προς άλλες πραγματικότητες.
Ω ναι. Έφτασε σχεδόν η μέρα! Η μοίρα. Οι δύο μοίρες: η πρώτη το τέλος (όχι η πτώση, αλλά θέλοντας και μη η κατάπτωση). Η δεύτερη η ουσία, το είναι. Για την κατάπτωση χαλάλι, κάτι γίνεται. Άλλωστε η διάθεση είναι πλέον ακμαία κι όλα μπορούν να διορθωθούν στο πιτς φιτίλι. Όσο για την ουσία (το αντίθετο της οποίας - πιστεύω - ότι είναι η απουσία), είναι συστατικό στοιχείο της ύπαρξης. Έρχεται να δώσει τα Μενεξεδένια της φώτα, έχουσα πείρα και μια μπύρα ή και δυο. Μάλλον δυο εδώ που τα λέμε, ως το μισό του εικοσι-δυο!

2 σχόλια:

  1. "...κι επιτάχυνα αναπόφευκτα, ασυνείδητα, για να γίνω και γω κομμάτι του συνόλου των τρεχάτων, των φευγάτων και των βαρβάτων φευγαλέων..."
    μ'αρεσει να το διαβαζω,αυτο ειναι απο τ'αγαπημενα μου νομιζω..(και ανακαλυψα οτι τελικα μπορω να σου γραφω και να σχολιαζω και ειμαι ιδιαιτερα χαρουμενη γι αυτο-παρ'ολο που δεν εχω κατι συγκεκριμενο για να σου πω..απλα μ αρεσουν πολυ αυτα που γραφεις και ο τροπος που τα λες-:))
    ΜΑΓΙΑ ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μελισσούλα (: Ευχαριστώ πολύ! Τα πιο ωραία σχόλια είναι αυτά που δε λένε τίποτε, νομίζω! Χαίρομαι που περνοδιαβαίνεις πότε-πότε και, παρακαλώ, θέλω κι άλλα! :* Φιλούδι

    ΑπάντησηΔιαγραφή