30.5.11

Ανασκόπηση

Καλοκαίρι. Το τραγούδι του Σαββόπουλου παρόν, αν κι ο Σαββόπουλος (κρίνοντας απ'τις πρόσφατες δηλώσεις του) ίσως θα έπρεπε να απουσιάσει αυτοβούλως. Μα να που το "Καλοκαίρι" του θυμίζει την τελευταία ώρα της Τετάρτης, την πρώτη αίθουσα του διαδρόμου, την Ερόικα του Πολίτη και βέβαια την Γκ. Στην ουσία οι ώρες της είναι που περισσότερο θα πεθυμήσω από τα ενδοσχολικά πράγματα και πεπραγμένα. Όλα αυτά τα αστεία και τα σοβαρά, τα λογοτεχνικά, τα φιλοσοφικά, τα καθημερινά - ο περιπτεράς, η ανιψιά, η συμφοιτήτρια - που μας έλεγε για να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε τα βιβλία και μαζί τους εαυτούς μας.
Αυτές τις ώρες πιο πολύ θα πεθυμήσω, αυτές και τις ώρες στο orange, το πιο αγαπημένο μέρος μας. Και θα θυμάμαι πάντα τις πρόβες για τα duet, κατά τη διάρκεια των οποίων τόσο πολύ γελάσαμε κι άλλο τόσο προσπαθήσαμε - χωρίς επιτυχία - να κλάψουμε για τις ανάγκες των ρόλων. Ήταν κι αυτές οι συζητήσεις κι οι ανεξάντλητες ειρωνίες του Μανίτ, αυτά τα βασανιστικά πρωινά που επέμενε να μας διδάσκει τα θεωρητικά του θεάτρου ενώ εμείς λαγοκοιμόμασταν στους καναπέδες.
Και το dada. Πάντα θα αναπολώ το dada. Όχι φυσικά ότι θα σταματήσει να υφίσταται: το dada είναι αναπόσπαστο πια στοιχείο δικό μας, ανήκει σε όλες και στην καθεμιά ξεχωριστά. Λοιπόν, ναι. Το περπάτημα της Μαιρούς και της Δομ στους διαδρόμους, η παράστασή μας μετά τις πρωινές ανακοινώσεις με τα μουστάκια και τα σουτιέν που τάραξαν τα πλήθη. Ο δύστροπος Marcel Duchamp που συνάντησα στο wac και θα παντρευόμουν, η μοσχαροκεφαλή του Παπακωνσταντίνου και ο Σέλντον, η έκφραση της τελειότητας. Μα ιδίως (τείνω να το ξεχνώ και δεν πρέπει) το dada εκφράζει ο Ελπήνορας, τον οποίο γνωρίσαμε με τη Δομ στη βιβλιοθήκη. Αυτός "μεθυσμένος, αποκοιμήθηκε στη στέγη του ανακτόρου της Κίρκης. Το πρωί όταν τον φώναξαν για να φύγουν, εκείνος ξύπνησε, αλλά ξεχνώντας ότι βρισκόταν στην οροφή, έπεσε κάτω από ψηλά και σκοτώθηκε. Οι άλλοι δεν το πρόσεξαν και απέπλευσαν".
Αυτά θα μου λείψουν. Και το Christmas Show, το περσινό και το φετινό, και τα παγκάκια απ'έξω απ'το κτίριο, και τα λουλούδια και τα δέντρα και τα φυτά. Πόσες συζητήσεις σ'αυτά τα παγκάκια, πόσα ερωτικά διλήμματα της Σίας επιλύθηκαν, πόσες αποφάσεις πάρθηκαν, πόσα brainstorming πραγματοποιήθηκαν, πόσα τραγούδια. Ο Δαλαμπίρας κι ο Αναστασιάδης, η ποίηση του Θανάση και οι νευρικές μουσικές των Arctic Monkeys, όλα εκεί. Και μέσα στο κτίριο, τα ντουλαπάκια ("το ροζ είναι μόνο για άντρες" είχε γράψει ο Χρήστος κι ο Ηλίας) κι απέναντι  το παράθυρο με το γνώριμο πεζούλι.
Η καλοκαιρία -  ο ουρανός σχεδόν πάντα γαλάζιος, το σχολικό που συχνά δεν έπαιρνα μα τόσο αγαπούσα κυρίως λόγω του Λόρκα, όλα αυτά.
Βλέπω τον καιρό όμορφο κι εμένα ξέγνοιαστη και νιώθω ακόμα ότι κάτι εκκρεμεί: μήπως πρέπει να αρχίσω να τακτοποιώ το θέμα του extended - τι εργασία θα κάνω, με τι research question; Μετά θυμάμαι ότι πάει. Ποιο extended. Finito la musica passato la fiesta. Ε, άλλωστε poco dura la festa dei matti, τι περιμένεις. Τρελοί, τρελοί δύο χρόνια. Παλαβοί, τρέχαμε να προλάβουμε, να μη χάσουμε, να μην ξεχάσουμε τίποτα. Τώρα καπούτ.

"Και τώρα που πάτε;"

Λάμπει ο ήλιος και σε λίγο αναχωρώ για το Πλαγιάρι!

4 σχόλια:

  1. Να και η νοσταλγική.
    Long live, Ελπήνορα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ποίηση. και φαίνεται πως τη ζήσαμε. θα μου λείψει ο Ελπήνορας. και συ γαμώτο μου, άντε. αμάν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. άσε που συνεχώς νομίζω πως βλέπω την γκ. στο δρόμο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @Νίκος: Μμμ, σιγά ρε πασά μου! Θυμάσαι; Ο Ελπήνορας πάει, έγινε ένα με το χώμα. Το ντάντα όμως φαίνεται ότι ήταν - και αυτό, όπως και οτιδήποτε - ελληνικό δημιούργημα.

    @Μαιρού: Εμένα να δεις...Και τα διάφορα Ελπηνορικά. Την καημένη την Γκ., νόμιζε ότι θα κάνω εξτέντεντ στον Ελπήνορα, μου έφερε ένα κάρο βιβλία και της τα έφερα όλα τούμπα. Πφφφ. Πότε θα σε δω; Χορεύεις κάπου ή κατάλαβα λάθος το inboxάκι;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή