12.4.11

Reflection

Υποτίθεται κάνω εργασία. Την τελευταία της χρονιάς και της σχολικής πραγματικότητας.
Αρχαίο Ελληνικό Θέατρο προσαρμοσμένο στο σύγχρονο κόσμο - η παράσταση που προτείνω είναι ένα μπάχαλο (ευτυχώς που η πρόταση θα μείνει στα χαρτιά). Ζωγραφίζω τη σκηνή και τα κοστούμια. Κόβω ξανά εφημερίδες (δεν ξέρω ποιος θα διαβάσει τις εργασίες μας αλλά βεβαιώνω ότι αν μη τι άλλο μέσω της δικής μου θα ενημερωθεί από-κομμένα για τα νέα της Ελλάδας). Ακούω καθόλη τη διάρκεια του διαβάσματος Anna Calvi, μουσικό την οποία προσφάτως ανακάλυψα μέσω του αγαπημένου μου Nick Cave ο οποίος, διάβασα, την επέλεξε ως support artist στην τουρνέ του. Ωραίες οι διασκευές της, οι συνθέσεις και κυρίως το βιμπράτο της - ποτέ δε μπόρεσα να το καταφέρω ούτε και τρέφω πια ελπίδες. Είναι, θαρρώ, χάρισμα.

Με πειράζει που δεν είναι εδώ ο Κωνσταντίνος με τις ανοησίες του αν και χαίρομαι που περνάει καλά, εκνευρίζομαι που οδηγώ τον εαυτό μου σε παράξενες καταστάσεις που σίγουρα δε θέλω να βιώσω αλλά θα αναγκαστώ, ενθουσιάζομαι που μόνο 8 βδομάδες απομένουν μέχρι και μετά στεναχωριέμαι γιατί, τσουπ, μου φαίνονται πολλές. 
Αστείο, εδώ δε μπορώ να αιτιολογήσω τα του εαυτού μου και προσδοκώ να γράψω rationale εξηγώντας τις θεατρικές επιλογές μου, πω πω πω.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου