10.4.11

Κυριακής μελαγχολία

Της είπα να πάμε σινεμά. Ήθελα να ξεφύγω από τη μελαγχολία της ημέρας που από το πρωί ξεκίνησε μουντά και συνέχισε εξίσου παράξενα, αν όχι περισσότερο. Πέρασα όλο το απόγευμα κοιτώντας προορισμούς και δρομολόγια (πλοίων και αεροπλάνων), καταλύματα και προσφορές - φυσικά χωρίς άμεσες σκοπιμότητες: η φαντασία είναι ωραιότερη. Προτίμησα απ'όλους τους ξενώνες που είδα έναν ονειρικό, με όνομα που στα δικά μου μάτια φάνηκε λυρικότερο και συμβολικότερο απ'ότι μάλλον το προόριζε ο ιδιοκτήτης. Είναι φαίνεται τα πολλά διαβάσματα που με κάνουν να συσχετίζω τα πάντα με πράγματα γνωστά, εξεταστέα ή όχι. 
Και μιας που ξανά αναφέρω τα διαβάσματα (ελπίζω σε ένα μήνα να έχω ξεπεράσει αυτές τις κακές συνήθειες)...Είναι συγκλονιστικό το ότι μόνο μία βδομάδα μαθημάτων απομένει ακόμα. Με χτύπησε σήμερα, τόσο απροσδόκητα, η συνειδητοποίηση του πόσο λίγο απέμεινε μέχρι το τέλος, του πόσο πολύ πέρασε από την αρχή και κυρίως του πόσο γρήγορη ήταν η πορεία. Εν ριπή οφθαλμού κύλησαν τόσα χρόνια -  κύλησαν όμορφα - και δε θα επαναληφθούν ποτέ.
Έτρεξα αργότερα, μέσα στην κατσουφιά, στα Ποιήματα της Δημουλά να βρω φράσεις που να δένουν με τις σκέψεις μου. Παρήγορο το ότι υπάρχουν τέτοιες φράσεις, κι ας είναι γραμμένες με άλλους σκοπούς ή αναφερόμενες σε πράματα διαφορετικά από αυτά που σκέφτομαι εγώ διαβάζοντάς τες.

Τώρα δε θέλω σινεμάδες, μόνιμο χαρακτηριστικό μου η αμφιθυμία. Θα κάτσω να αποβλακωθώ βλέποντας τηλεόραση (τόσο καιρό έχω να ανοίξω την τηλεόραση!) μπας και ξεχαστώ. Έτσι θα θυμηθώ κι αυτά τα Κυριακάτικα απογεύματα, μικρή, που χασομερούσα με ανοιχτή τη συσκευή μόνο και μόνο γιατί μ'άρεσε να κάνω τα μαθήματά μου ακούγοντας τις φωνές των ανόητων παρουσιών και παρουσιαστών, κι ας μη με ενδιέφεραν οι εκπομπές. Είναι μάλλον αποτέλεσμα της συνειδητοποίησης αυτή η νοσταλγία που με κάνει τελευταία να δρω παρορμητικά και μετά να χτυπώ το κεφάλι μου στον τοίχο. 
Αλλά τέλος πάντων είναι ωραίο να ανατρέχεις στις αναμνήσεις, να εξερευνείς τα πεπραγμένα, να συγκρίνεις και να εξηγείς, να ταξινομείς και να αναπολείς, να αποφεύγεις (όπως απέφευγες και τότε) ή να αντιμετωπίζεις καταστάσεις. Και νιώθω ότι είναι ωραίο κυρίως γιατί αντιλαμβάνεσαι έτσι την προοπτική και την ύπαρξη του παρόντος και τη δυνατότητα του μέλλοντος.

3 σχόλια:

  1. Αν και με πρόλαβες,έγραψα χωρίς να το ξέρω.
    Ανατριχιαστική τηλεπάθεια,θα έλεγα!
    Πόσο υπέροχα γράφεις ρε Φαιδρού,ιδίως όταν είσαι κατσουφιασμένη...;)

    Πάνε τα μαθητικά τα χρόνια,λοιπόν.Πάνε.Ευτυχώς έχουμε ακόμα πολλά κατασκηνωτικά.:)
    Φιλιά κι από εδώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. @mary: Μαιρού μου, ευχαριστώ :)

    @τούλι: Πραγματικά, τηλεπάθεια! Διάβασα κι εγώ μετά το δικό σου ποστ και ένιωσα τόσο οικεία! Είδες, τελικά είμαστε πολλοί της ίδιας συνωμοταξίας! Μυρτούλι ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια! Μακάρι να είμαστε μαζί το καλοκαίρι, αν με πάρουν - επιφυλάξεις για κάθε ενδεχόμενο. Πραγματικά μου έχει λείψει η Πηλιορείτικη ξεγνοιασιά! Τσάο, μπέλλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή