2.4.11

Η προσμονή στο άπειρο

Τελικά γράφω στο μπλογκ κάθε φορά που βρίσκομαι μεταξύ αίσθησης κι αναισθησίας, στο στάδιο πριν την απόφαση: τα παρατώ όλα; Ποτέ δεν τα παρατώ τελικά, ούτε αυτά ούτε τα άλλα. Είμαι στην κουζίνα και κρυώνω γιατί όλα τα παράθυρα είναι ανοιχτά για να αεριστεί το σπίτι. Μισή ώρα τα έχουμε αφήσει πια, το σπίτι των ανέμων, και κανείς δεν τα κλείνει.
Η μαμά της Νατασούς κρεβατωμένη με γαστρεντερίτιδα, στο σπίτι τους πανικός. Άκυρο το σημερινό; Μπορεί, λέει. "Φοβάμαι μην κολλήσετε και μετά αν αρρωστήσετε το διάβασμά σας θα πάει πίσω". Ε, ρε φοβίες που αποκτά κανείς στην 3η Λυκείου τους, φοβάται τα μικρόβια γιατί δε θα προλάβει την ύλη. Και η χειρότερη φοβία είναι (και αυτό ισχύει και για εμάς, του ανθελληνικού συστήματος) ότι τώρα ανθίζουν τα λουλούδια, τώρα μπήκε η άνοιξη. Στη βεράντα μας περάσαμε μία ολόκληρη μέρα κλαδεύοντας και όλα τα φυτά μοιάζουν κουτσουρεμένα σε σύγκριση με τις παλιές δόξες. Τώρα κανείς δεν τα επευφημεί βλέποντάς τα από απέναντι, απ'τη στάση του λεωφορείου. Καλύτερα ίσως, έτσι θα αποφύγουμε το μάτιασμα.
Δε διαβάζω ενώ θα έπρεπε. Μα φυσικά, ενώ δε θα έπρεπε, να σου οι πολύωρες βιντεοκλήσεις και οι αναρτήσεις στη μπλογκόσφαιρα και οι ωραίες δραστηριότητες, ταραμπαμπαμ. Και τελειώνουν οι μέρες, και για αυτά και για τα άλλα, και τελειώνει η αναμονή. Και δε βλέπω καλά ξεμπερδέματα, καθόλου ανθοφορία (σε αντίθεση με τα λουλούδια της βεράντας που σιγά-σιγά θα αρχίσουν να σκάνε), και μόνο το όνειρο της Σκιάς τριγυρίζει στο μυαλό μου, το ακούω και το ξανακούω (όπως και όλον το δίσκο) για να ξεκινήσω τη μέρα μου και με γοητεύει. Ίσως να οφείλεται σε αυτή τη σκοτεινή διάθεση του Θανάση, ή στο γεγονός ότι κάθε πρωί ψιχαλίζει και, έτσι όπως κοιτώ έξω απ'το παράθυρο, μπορώ να βλέπω τη "Βροχή από Κάτω".

Λοιπόν, αποχωρώ για να διαγωνιστώ στο σχολείο όπου ο "καθαρός στόχος" μαθητών και εκπαιδευτικών διακρίνεται ακόμα και από τις βρύσες της τουαλέτας. Και όλο σκέφτομαι ότι γαμώ τους στόχους (ειδικά αυτούς που αυτοί οι βουρλισμένοι προασπίζουν), ότι εγώ προτιμώ το ασυντέλεστο της άνοιξης, της εφηβείας, της πραγματικότητας. Αυτήν την ροπή προς κάτι που δεν προσδιορίζεται.

2 σχόλια:

  1. Σκέψεις διάσπαρτες,τόσο εύστοχα ειπωμένες.
    Την καλημέρα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ευχαριστώ πολύ! Πολύ χάος, όντως. Ελπίζω να μη σε κούρασα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή