7.3.11

Cerf-volant, volant au vent

Καθαρά Δευτέρα, βροχή και κρύο. Ο διαχειριστής της πολυκατοικίας εδεήθη να ανάψει τα καλοριφέρ μα το παράκανε, κι έτσι ενώ πριν τουρτουρίζαμε σε λίγο θα χρειαστεί να κατεβάσουμε τα καλοκαιρινά απ'το πατάρι. Σκοτεινά έξω (κατεβασμένη κι η τέντα για να μην κακοπάθουν τα φυτά, μπίνγκο) και με ανοιχτή τη μισοχαλασμένη λάμπα του κρεβατιού διάβαζα Eroica φτου ξανά κι απ'την αρχή. Μετά το υπέροχο μάθημα του Σαββάτου άρχισα να αναθεωρώ την άποψή μου σχετικά με την πολυπλοκότητα του Πολίτη. Η Μόνικα έβγαλε την περικεφαλαία του Αλέκου, ο οποίος αργότερα μέθυσε πίνοντας σαμπάνια και κοιτάζοντας τ'αστέρια. "Το σκέφθηκες ποτέ σου Γκαετάνο; Τα όνειρα λες νάναι μιά εικόνα της ζωής - ή μήπως πλάθομε όπως - όπως τη ζωή μας πάνω στα όνειρά μας;..." Επανέρχεται ο Σέξπιρ, "we are such stuff as dreams are made on; and our little life is rounded with a sleep"... Η αρμονία - "νιώθαμε στον αέρα κάτι σαν το φτερούγισμα χαρταετού ή όπως όταν κορωνίζει τεζάροντας το σπάγγο".
Είπα κάποια στιγμή να σταματήσω και κάπως άρχισα να θυμάμαι τις πρώτες θεατρικές μου παραστάσεις. Είχαμε διανθίσει μία από αυτές, την αγαπημένη μου, με τραγούδια του Χατζιδάκι και του Θοδωράκη κι έτσι είχε αποκτήσει υπόσταση ονειρική. Τότε έπαιζε η ασύγκριτη Στελλίνα το "Φεγγάρι" του Λόρκα κι όταν τέλειωνε τον μονόλογό της την ξεπροβοδούσαμε ομαδικώς τραγουδώντας "Χάρτινο το Φεγγαράκι" - κάτι σαν διάλογος μεταξύ θεάτρου και μουσικής.
Με τούτα και με κείνα σκέφτηκα τον Gil, τον διευθυντή της χορωδίας και δάσκαλο μουσικής του σχολείου. Τον αντιπαθούσαμε όλοι, κυρίως γιατί επέμενε να μας βάζει να μαθαίνουμε πράγματα για τον Μότσαρτ και τον Μπαχ και τον Στράους και δε συμμαζεύεται. Μας φώναζε πολύ - πάντα με το γαλλικό αξάν bien sur - κι έτσι πάντα μπροστά του στεκόμασταν σούζα. Όταν φτάσαμε Τετάρτη Δημοτικού μπορούσαμε πια να μπούμε στη χορωδία, αφού περάσουμε εξετάσεις, δύο στάδια: πρώτα τραγουδούσε αυτός μία σειρά νότες κι έπρεπε να την επαναλάβουμε αυτούσια. Άμα το καταφέρναμε μας έβαζε να απαγγείλουμε ρυθμικά "αρνά-κιά-σπροκαι-παχύ-τηςμά-ναςτου-καμά-ρι". Ποτέ δεν κατανόησα την αξία του του δεύτερου σταδίου, μα τέλος πάντων ήμουν η μόνη από την τάξη που πέρασε  (ίσως γιατί μόνο τρία άτομα τολμήσαμε να εξεταστούμε) και το είχα θεωρήσει σπουδαίο κατόρθωμα. Ο Gil την έδεσε τη χορωδία, να σου οι διφωνίες και τα αβανταδόρικα τραγούδια σε τρεις γλώσσες για φιγούρα, να σου και οι συναυλίες από δω κι εκεί. Θυμάμαι τον ενθουσιασμό μας όταν παρουσιάζαμε το chanson de gamins από την Carmen και βροντούσαμε τα πόδια - une deux marquant le pas! Τέλος πάντων, είχαμε πει ένα φεγγάρι ορισμένα τραγούδια  από το "Les Choristes" του Bruno Coulais. Πόσο την αγαπώ αυτήν την ταινία! Έτσι για το γαμώτο έβαλα να τη δω για 14η φορά και, παρότι είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δε θα ξανακλάψω, στο τέλος το δάκρυ έτρεχε κορόμηλο. Αχ, ο Pepinot, ειδικά ο Pepinot!
Όλα κάπως έδεσαν έτσι: ο Πολίτης, ο Χατζιδάκις, ο Bizet, ο Bruno Coulais...Και σκέφτομαι - δεν ξέρω αν οφείλεται στο ότι σήμερα καιρού επιτρέποντος ο κόσμος θα πετούσε χαρταετούς - ότι η αρμονία στην Eroica σχετίζεται κάπως με τα cerf-volants, στη σφαίρα των ονείρων.

2 σχόλια:

  1. Αχ, αυτή η ταινία... πόσο την αγαπώ. και πόσο κλαίω κάθε φορά που την βλέπω.
    Τι μου θύμισες τώρα! Τον Gilles. χαχα. αν και σπαστικός, ήταν γλυκούλης κατά βάθος! τι να κάνει άραγε;

    μ αρέσουν οι συνειρμοί που κάνεις :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σοφάκι! Κι εγώ, μα επιμένω!
    Τον πέτυχα στο Σύγχρονο Ωδείο (διδάσκει φλάουτο) και έμαθα ότι διευθύνει τη χορωδία στο Γαλλικό Ινστιτούτο! Είναι παραγωγικός αν μη τι άλλο, χεχε!
    Ευχαριστώ πολύ, αν και νομίζω ότι είναι αρκετά χαοτικοί...Ελπίζω να μη σε παιδεύω! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή