26.2.11

Μετέωρα κι οριστικά

Έχω κουραστεί, έχω βαρεθεί, δεν αντέχω άλλο τη ρουτίνα. Είμαι αρκετά καταναγκαστική ώστε γενικά να τη βρίσκω απαραίτητη για την υγεία μου αλλά αυτή η συγκεκριμένη ρουτίνα, αυτή η ατέλειωτη διαδικασία, με βαραίνει - έχω κουραστεί, έχω βαρεθεί και κυρίως δεν αντέχω άλλο. Περιμένω το αδύνατο, ένα πολύ συγκεκριμένο αδύνατο, και νιώθω ακόμη χειρότερα ακριβώς γιατί ξέρω ότι δε θα γίνει ποτέ. Ιδού: σχολείο, ύπνος, αδιάφορο διάβασμα, ύστερα επιτέλους η βιντεοκλήση -  "έχω εργασία", "πάω να φάω", "φεύγω για μάθημα", "α, είσαι καλά;" -, μετά ξανά ύπνος. Επόμενη μέρα. Κάποτε πάω κανένα σινεμά, συχνότερα διαβάζω κάτι ενδιαφέρον και ενθουσιάζομαι. Αύριο σκέφτομαι να πάω θέατρο (τώρα πια δεν είμαι εγώ η ηθοποιός και μπορώ δικαιωματικά και ευχαρίστως να απολαύσω τις Ακτίδες).
Πόσοι μήνες ακόμα, πόσες μέρες; Υποσχέθηκες ότι θα φτάσει γρήγορα ο καιρός μα έχουν περάσει μόνο εφτά βδομάδες και απομένουν άπειρες, μοιάζουν ever increasing. Η Γκ. είπε ότι είμαστε στην τελική ευθεία μα εγώ νιώθω ότι προχωρώ σε μια ατέλειωτη ευθεία. Λέγαμε την ωραία Τσικνοπέμπτη με τον Bruce ότι ο δρόμος δεν τελειώνει, ότι το τέλος είναι η θάλασσα: "it's always ourselves we find in the sea", που λέει κι ο Cummings. Το πιστεύουμε κι εμείς, οπότε το εντάξαμε πατ-κιουτ στο dada σκηνικό μας, το οποίο θα προβάλλεται στις αίθουσες προσεχώς.
Ο μόνος δρόμος είναι ο δρόμος. Εσύ το είπες λίγο διαφορετικά και κάθε φορά που σκέφτομαι τη δική σου εκδοχή χαμογελάω και μετά ανατρέχω στο πρώτο σου διήγημα και στεναχωριέμαι γιατί καιρό έχεις να μου γράψεις έτσι, από το Νοέμβριο. Τέλος πάντων, μπορεί όλα να είναι δρόμος, αλλά ο συγκεκριμένος είναι ατέλειωτος. Ποιο Μεξικό, ποιο Κατμαντού, εγώ είμαι αποκλεισμένη εδώ, ούτε σπιθαμή παραπέρα. Μαθαίνω απ'έξω αναρτήσεις και Σεπτεμβριανά γράμματα, μουρμουρίζω τα τραγούδια που βρίσκω πότε πότε στο e-mail μου και μαθαίνω για τις ευρέως γνωστές Διάνοιες όχι τόσο γιατί με ενδιαφέρει (αν και συνεχώς με εντυπωσιάζει η άγνοιά μου για τον κόσμο), μα κυρίως για να βρω τη δική μας χρυσή τομή κι ας πιστεύεις εσύ ότι βρίσκεται κάπου αλλού, στα κεκτημένα ή ξέρω γω στα κάπως αμεσότερα. Φυσικά πάντα μέσα στην αδιατάρακτη ρουτίνα, γιατί η ρουτίνα είναι το παν - η ρουτίνα είναι ο δρόμος και θα είναι για καιρό ακόμα. Υπομονή.

4 σχόλια:

  1. σε καταλαβαίνω τόσο πολύ για μερικά. θα περάσουν. όμως νομίζω πως χρειάζεται προσπάθεια - έτσι ώστε να μην ρίξουμε το παρόν στο καλάθι των αχρήστων περιμένοντας και κάνοντας υπομονή για ένα αβέβαιο μέλλον (αν δεν πετούσα τις αμπελοσοφίες μου δεν θα άντεχα). ποιος ξέρει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αχ,Φαιδρού μου πόσο σε καταλαβαίνω!Με όποιον μιλάω τον τελευταίο καιρό τα ίδια ακριβώς λέει.
    Δεν πάει άλλο ρε γαμώτο,πολύς καιρός...Κουράγιο. Υπομονή.ΠΟΣΟ πια;;;Οι δικές σας εξετάσεις πότε είναι;
    Όσο για την άποψη της προλαλήσασας Μαιρούς,ας μου επιτραπεί να διαφωνήσω.Καμία προσπάθεια δεν αρκεί όταν δεν έχεις σύμμαχο το χρόνο.Η μέρα είναι πολύ μικρή φέτος,πώς να χορέσει το παρόν...;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. έχεις δίκιο, μυρτώ. κάθε άλλο παρά σύμμαχος ο χρόνος αλλά ρε γαμώτο, θέλω να πιστεύω ότι έχουμε την πολυτέλεια να ελέγξουμε την κατάσταση. ή τουλάχιστον, πρέπει να προσπαθήσουμε γι'αυτό. ακόμα και τις μίζερες στιγμές, πρέπει να βρει κανείς τρόπο να τις ζ ε ι. πολύ απλά γιατί φεύγουν. και δεν ξανάρχονται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μα και να μην έχει κανείς το χρόνο σύμμαχο (πότε ο χρόνος είναι σύμμαχος, άλλωστε;) νομίζω ότι πρέπει δεν πρέπει να μείνει κολλημένος στη γκρίνια (θα μου πεις ποιος μιλά, η προσωποποιήση της γκρίνιας αν κρίνεις από το μπλογκ μου). Όντως η μέρα είναι μικρή και μακάρι να είχαμε παραπάνω ώρες στη διάθεσή μας, αλλά αξίζει κάπως, παρά την κούραση και την επαναληψιμότητά της.

    Δίνω το πρώτο μάθημα στις 29 Απριλίου, αλλά επισήμως οι εξετάσεις ξεκινούν αρχές Μάη, φτάνουν μέχρι τις 25 περίπου. Εγώ τελειώνω στις 19!

    Μαιρού, με ενθουσιάζουν οι "αμπελοφιλοσοφίες" σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή