17.2.11

Φεγγαράκι μου λαμπρό

Mesecina mesecina, το σεληνόφως στη ζωή μου: το γούρι πριν από κάθε παράσταση κι η ευτυχία μετά. Πάνω στην Στρογγυλή Τράπεζα όπου οι ιππότες τραγουδούν κι ο Αρθούρος συναντά το συνεχιστή του (υπό αυτήν την ιδιαίτερη έννοια της επιβίωσης μέσω της λογο-τεχνίας), εδώ και τρία βράδια χορεύουμε υμνώντας τα νυχτερινό φως - there is sunlight during night. Στην αρχή ήμασταν τέσσερις - παραλλάσσουμε τον Κουστουρίτσα - μα τώρα γινόμαστε περισσότεροι, κάθε φορά ένας παραπάνω, behind the curtain nothing lies certain, no nothing at all.
Mesecina το Σάββατο, γυρνώντας από την ταβέρνα όπου η φιλενάδα εξ Αμερικής άρχισε να κάνει παρέα με το κρασί, καθόμουν στη μπροστινή θέση του ταξί και σε πλήρη θέα είχα το φεγγάρι. Ήθελα να το δείξω στη Μαιρού μα δεν το έκανα γιατί μια γλυκιά κούραση με είχε ζαβλακώσει. Ήταν όμορφο μισοφέγγαρο, κρυβόταν πίσω από τις πολυκατοικίες κι έπειτα εμφανιζόταν απρόσμενα, εκτυφλωτικά. Το φεγγάρι μου φαίνεται πιο γοητευτικό όταν είναι μισό παρά όταν γεμίζει και τόσο ομορφότερο όταν το βλέπω από τα Κάστρα παρά από οπουδήποτε αλλού. Μα είναι γνωστό, the years disappear between somewhere and nowhere. Κι έτσι ήταν αυτή η όψη του φεγγαριού από το παρμπριζ ενδιαφέρουσα, το κερασάκι στην τούρτα του σιροπιαστού Σαββάτου.

Η Ανδρομέδα, διάβασα, είναι το μακρυνότερο ουράνιο αντικείμενο που γίνεται αντιληπτό με γυμνό μάτι. Είναι, λέει, γαλαξίας, σαν τον δικό μας. Κι εκεί, στον Νεφελοειδή της Ανδρομέδας πίνουν τσίπουρο και τρων λακέρδα. Αντίθετα, ο παππούς από εδώ και πέρα θα πίνει σκέτο τσίπουρο γιατί άρχισε ανάλατη δίετα, με όσο το δυνατόν λιγότερα saturated (ή polyunsaturated trans) fatty acids.

Ευτυχώς υπάρχει mesecina, με χίλιες δυο εικόνες στο μυαλό.

2 σχόλια:

  1. Τι σύμπτωση, έχω μια βδομάδα που (ξανα) ακούω συνέχεια αυτό το κομμάτι απο το Underground,
    κάνει κρύο και είμαι πάνω στο ποδηλατάκι μου,

    μ' αρέσει!:

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. :) Είναι υπέροχο και το τραγούδι και η ταινία γενικά! Τι ωραία!!! Καλά να περνάς!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή