12.2.11

Κανένας δεν ξέρει

Κάτι μου φταίει και δεν ξέρω τι. Όλα είναι υπέροχα μα υπάρχει πάντα κατιτίς διαβρωτικό. Θρίαμβος η χτεσινή παράσταση, το είπαν αρκετοί το νιώσαμε κι εμείς, μα κάποιος δεν την είδε, όπως δε θα δει και τις επόμενες πέντε. Πάει. Όχι για κανέναν άλλο λόγο πέρα από το ότι εφόσον το θέατρο πρόκειται για τέχνη χωρίς μνήμη, είναι αδύνατο να αισθανθεί ο σημερινός θεατής τη μαγεία της χθεσινής παράστασης (ή αντίστοιχα ο αυριανός της σημερινής). Επίσης είναι αδύνατο να εξηγηθεί μία αίσθηση με λόγια: τα λόγια πάσχουν και ποτέ δεν υπάρχουν λέξεις κατάλληλες να αποδώσουν τα βιωμένα - τα εκτυφλωτικά φώτα, τις φωνές στα παρασκήνια, τις σκηνοθετημένες δράσεις που ο ηθοποιός (εντός εισαγωγικών) εκτελεί πια με τρόπο φυσικό, χωρίς να σκέφτεται.

Το βράδυ, αφού ξεβάφτηκα, έβαλα ενυδατική γιατί ένιωθα ότι το foundation είχε διαπεράσει την επιδερμίδα μου. Τι ενυδατική ήταν αυτή που με έκαψε αφού την απλώσα, δεν ξέρω. Επίσης δεν ξέρω τι αποτελέσματα είχε (κακά τα ψέματα, τίποτα ορατό) μα ούτε τι αποτελέσματα περίμενα εξ αρχής. Θρίαμβος η χτεσινή παράσταση, αλλά για να χτενίσω το ξυσμένο μαλλί και να ξεβάψω τα μάτια και τη βάση χρειάστηκα μία ώρα.

Κάτι μου φταίει και αντιτίθεμαι στην αγαπημένη, ταιριαστή μου κατά τα άλλα Morgan. "I have all I want of life" λέει αυτή, ενώ εγώ θελω πάντα κάτι παραπάνω, κάτι άπιαστο, κάτι μάλλον ουτοπικό.

Έκλαψα σήμερα όταν έμεινα μόνη, χωρίς λόγο. Απλώς επειδή συνειδητοποίησα, ή για να είμαι ακριβής διαισθάνθηκα. Τώρα συνειδητοποιώ. Τι; Α, το ρήμα παραμένει αμετάβατο, μετέωρο, ακριβώς για να είναι ενδεικτικό της κατάστασης αυτής της τόσο ειδικής που δεν ξέρω αν αυτά που γράφω και νιώθω γίνονται αντιληπτά και προβληματίζουν εξίσου αυτούς που πρέπει, τους παρονταπόντες, τους εδωεκεί.

 

3 σχόλια:

  1. κενό, και βρίσκομαι στη βιβλιοθήκη ψάχνοντας το λήμμα 'υπαρξισμός'. δες τι βρήκα:
    The French director Jean Genet's 1950 fantasy-erotic film Un chant d'amour shows two inmates in solitary cells whose only contact is through a hole in their cell wall, who are spied on by the prison warden. Reviewer James Travers calls the film a "...visual poem evoking homosexual desire and existentialist suffering" which "... conveys the bleakness of an existence in a godless universe with painful believability"; he calls it "... probably the most effective fusion of existentialist philosophy and cinema."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. @mary: Μαιρού μας. Είμαι με Δομνίκη και Λώρα στο computer lab εν ώρα math project (βλέπεις, no laptop no party). Διαβάσαμε τα του Genet και χαρήκαμε! Μας λείπεις - αναρωτιόμαστε που είσαι και ανυπομονούμε να μάθουμε περί Wesleyan!

    @Ferdinand+Miranda: Ευχαριστώ πολύ :) Μακάρι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή