8.2.11

Riverbank

Η Βιργινία γράφει και ταξιδεύει, ταξιδεύει και τον αναγνώστη κατά μήκος ενός ποταμού. Το ίδιο της το έργο είναι ένας ποταμός: η αρχή του χάνεται βαθιά μέσα στην ιστορία και οι εκβολές του προεκτείνονται καθημερινά. Αναλύσαμε το κείμενό της στην τάξη και συνειδητοποίησα ότι είναι ωραία τύπισσα όσον αφορά τα συγγράματά της. Αυτός ο παραλληλισμός της σκέψης με ποτάμι, η κατασκευή ενός κειμένου που ρέει αντίστοιχα, είναι μαγκιόρικα πράματα. Για τους σκοπούς της ανάλυσης ζωγραφίσαμε κι εμείς (όπως κάθε φυσιολογικό πεντάχρονο) ποτάμια γιατί "this is an effective way to think about this text". Το ποτάμι της Δομ περιτριγύριζε μία νησίδα με φοινικόδεντρα και το δικό μου ήταν κυματώδες και γεμάτο κίτρινα ψάρια. Αν ήταν έτσι κι η σκέψη ή το ταξίδι της Βιργινίας, τότε πως θα ήταν ο κόσμος; Οι φεμινιστικές θεωρίες; Τι μπορεί να αντιπροσωπεύει ένα φοινικόδεντρο; Τα κύματα και τα κίτρινα ψάρια; Very well, Claire. Shut the window, draw the curtains.

Είμαι πεπεισμένη ότι αν οι ποταμοί μπορούσαν να τραγουδήσουν, θα έλεγαν (ακόμα κι οι ορμητικότεροι, έστω και για τις ελάχιστες στιγμές που ηρεμούν) αυτό το τραγούδι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου