4.2.11

Όπου πάω κι όπου βρεθώ

Δεν ξέρω αν είναι η ανάγκη για αλλαγές που με ωθεί να σκέφτομαι τις γλυκύτερες αποδράσεις, δεν ξέρω καν αν επείγει μία τέτοια ανάγκη. Σήμερα περπατούσα κουκουλωμένη με το τεράστιο κόκκινο κασκόλ μου προς το σχολείο, πρωί-πρωί, και ξαφνικά μύρισα αυτήν την τόσο χαρακτηριστική μυρωδιά της κατασκήνωσης. Είναι μία μυρωδιά που δεν περιγράφεται εύκολα, γλυκιά και σχεδόν αποπνικτική, θυμίζει ταλκ και τιναγμένα σεντόνια, λουσμένα από το φως του ήλιου μετά τη διευθέτηση. Ίσως να φέρνει στο μυαλό μερικών φρεσκοπλυμένα ρούχα, αλλά για μένα τα φρεσκοπλυμένα ρούχα έχουν μόνο μία μυρωδιά, που πρέπει τέσσερις μήνες να περάσουν για να ξαναμυρίσω (μιας και εμείς δε χρησιμοποιούμε αυτό το μαλακτικό, μα και να το χρησιμοποιούσαμε δε θα ήταν το ίδιο). Το θέμα όμως είναι η μυρωδιά της κατασκήνωσης, του καλοκαιριού, την οποία δεν έχω συναντήσει πουθενά αλλού και ποτέ άλλοτε, παρά μόνο αυτές τις είκοσι-δύο μέρες, επί αυτά τα εφτά χρόνια.
Μπορεί, σκέφτομαι τώρα, να είναι που πλησιάζει το indoor και γνωρίζω ότι θα είναι αδύνατο κατά πάσα πιθανότητα να πάω. Η παράσταση: το θέατρο, η τέχνη. Η τέχνη πάνω απ'όλα, η τέχνη θέλει θυσίες, "'η τέχνη είναι ένα ψέμα που μας φέρνει πιο κοντά στην αλήθεια', κρίνετε αυτήν τη δήλωση σε σχέση με ένα συγκεκριμένο είδος τέχνης". Ήθελα πολύ να πάω, όχι για τα εξής συγκεκριμένα άτομα τόσο όσο για τη γενικότερη ατμόσφαιρα, για την αίσθηση της ενότητας, για την κατάσταση αυτή που όσες φορές και να τη ζήσουμε ποτέ δε θα βαρεθούμε, μα πάντα θα τραγουδάμε τα άσματα που είχαμε μάθει τότε για να την εξυψώσουμε.
Χάρηκα σήμερα. Ευτυχώς υπάρχουν οι μυρωδιές να θυμίζουν - ακόμα και οι πιο τυχαίες, σαν εκείνη ας πούμε στο σχολείο που μου θύμισε τους μακρινούς τόπους που δεν έχω επισκεφτεί ποτέ αλλά βλέπω κάθε μέρα. Τι φοβερό πράμα η μνήμη - κι ας επαινεί ο Μπρεχτ την αδυναμία της.

8 σχόλια:

  1. Εγκώμιο στη Λησμονιά

    της μνήμης η αδυναμία
    χαρίζει δύναμη στον άνθρωπο

    Μπέρτολτ Μπρεχτ


    Συμφωνώ, φεφέ μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "Ο κόσμος τελειώνει όταν
    μας απομένει μόνο η μνήμη.
    Γι΄ αυτό ας κρεμάσουμε τα χέρια μας
    σε τρεις τελείες
    όπως το βέλος στη χορδή του τόξου..."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @mary: Αυτό ακριβώς εννοούσα, Μαιρού! Πολύ με τιμάει που συμφωνείτε, milady.

    @caveman: Έψαχνα να βρω ποιανού είναι το ποίημα γιατί μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον, και απ'ότι κατάλαβα είναι δικό σου (;)! Ίσως να τελειώνει τότε ο κόσμος, ίσως απλά τότε να χάνει την ζωντάνια, την ομορφιά του. Είναι γλυκιές οι αναμνήσεις όμως, ακόμα κι αν το να ζεις μόνο μ'αυτές είναι ψυχοφθόρο. Χαιρετώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ορίστε! Αυτό είναι ολόκληρο, δεν ήθελα να ευλογήσω τα γένια μου, αλλά μια που μπήκες στον κόπο...


    Η ΑΓΑΠΗ ΩΣ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΤΕΜΑΧΙΣΜΟΥ
    Εκτροχιάστε τα βαγόνια σας
    σκεπαστείτε με το πεζοδρόμιο
    ακονίστε τις γλώσσες σας
    κλέψτε τις λέξεις του διπλανού σας
    και κρύψτε τες σε νέες φράσεις.
    Ο κόσμος τελειώνει όταν
    μας απομένει μόνο η μνήμη.
    Γι΄ αυτό ας κρεμάσουμε τα χέρια μας
    σε τρεις τελείες
    όπως το βέλος στη χορδή του τόξου...
    Δεν υπάρχει τέλος
    Μόνο επιθυμία
    να καταλήγουν κάπου οι προθέσεις μας
    Είμαστε εμείς οι κοσμοχαϊδεμένοι
    κι είθε να μη στεγνώσουμε ποτέ από την ηδονή...

    Συμφωνώ, η λέξη μόνο κάνει τη διαφορά, όπως παρατήρησες κι εσύ. Απλά οι αναμνήσεις προϋποθέτουν μια τελεία, ένα κλείσιμο ενός νοήματος, ενός κύκλου, μιας εμπειρίας κοκ. Αναπόφευκτος ο κατακερματισμός σε αναμνήσεις-στιγμές, αναπόφευκτος γιατί υπαγορεύεται από την ίδια τη ζωή. Από την άλλη, εγώ που εκτιμώ πολύ τις αναμνήσεις-στιγμές, δε συμπαθώ ή ίσως φοβάμαι τις τελείες και προτιμώ να προσθέτω άλλες δυο για να υπάρχει μια ώθηση. Ίσως φοβάμαι να μεταμορφωθώ κι εγώ σ' ένα σπίτι που θ' αναπολεί το παρελθόν του. Δεν είχα διαβάσει αυτούς τους στίχους του αγαπημένου Μπρεχτ, αλλά ίσως τελικά να υπονοούσε κι εκείνος κάτι σαν τις τρεις τελείες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πώς χαρακτηρίζει κανείς μια κατάσταση όπου ένας ταγμένος στις ποσοτικές επιστήμες τύπος, ενώ διαβάζει regression estimators και ordinary linear regression να θυμάται ξαφνικά το κορίτσι με την μεγάλη μαύρη (αν και πολύχρωμη μπροστά) μπλούζα και το μωβί ζακετάκι; Ανεπίτρεπτη, θα έλεγε σίγουρα ο Myerson, ο Nash και, φυσικά, ο Lucas. Εγώ τη λέω υπέροχη. Υπέροχη όπως η μνήμη που έφερε το κοριτσάκι, το μονάδικό εκείνο ολόδικό μου κοριτσάκι, εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή της (μη-ηθελημένης ομολογώ) πνευματικής προσπάθειας στη σκέψη μου.

    Δούλος σας, milady. (συνδυάζοντας δύο σε ένα) :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αχου!!!!!(εγώ γιατί το είδα τώρα αυτό??)
    Φαιδρού δεν παίζει να είσαι ΤΟΣΟ μέσα στο μυαλό μου μιλάμε!!!Εδώ και καμιά βδομάδα σκέφτομαι συνέχεια κατασκήνωση!φταίει που δεν έχω τιποτα "καλύτερο" να σκεφτώ?Φταίει που σε λίγες μέρες είναι οι εγγραφές?Δεν ξέρω...
    Πολλή νοσταλγία...
    Χθες άκουσα το μια βραδιά στο λούκι τυχαία στο ραδιόφωνο και μου θύμησε το Νυμφαίο...και πήρα και διάβαζα αφιερώσεις από τότε...και μετά από Πήλιο...ώρες ολόκληρες...10 χρόνια στα χαρτιά!
    Μελαγχόλησα άσχημα.
    Άντε,φτάνει ο καιρός...:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Αχ, Μυρτάκι! Σε σκεφτόμουν κιόλας τότε, γράφοντας! Πότε είναι οι εγγραφές δεν έχω ιδέα. Να με ενημερώσεις! (Εγώ τώρα υποτίθεται κάνω εργασία στο Ινδικό θέατρο - το μυαλό μου και μια λίρα). Ελπίζω να είσαι καλά! :) Πολύ μου έλειψες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Κι εμένα μού λειψες μωρό!Καλά είμαι,την παλεύω...λίγο έμεινε...:D
    Κοίτα εγώ μίλησα με πλέξι και μου είπε οτι αρχές Μαρτίου θα μου στείλει δήλωση.Για σας που είστε θεσσ δν ξέρω καθόλου!

    p.s1:Kαι γαμώ τις εργασίες θα είναι αυτή!!!!:)
    p.s2:Ο Βόλιος(και η ωραία:Ρ)ευχαριστούν και ανταποδίδουν!!!:D:D

    ΑπάντησηΔιαγραφή