9.1.11

Amsterdam Notebook

Έχω ένα υπέροχο κόκκινο τετράδιο με κιτρινοασπροπορτοκαλοκόκκινες, μικρές παπαρούνες στο εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο. Είναι έργο του Jacob Marrel το οποίο αγόρασα από το Rijks Museum του Άμστερνταμ, το οποίο είναι εξαιρετικά προσεγμένο και αρκετά πλούσιο, όπως άλλωστε και κάθε μουσείο αυτής της θεσπέσιας πόλης, όπου η ανοχή δεν είναι έννοια αλλά στάση ζωής. Μίας πόλης που δεν έχει γραφεία ψυχιάτρων ανά γωνία, γιατί τις γωνίες καταλαμβάνουν τα (συνοικιακά) coffee shops. Άλλωστε οι κάτοικοι αυτής της πόλης αποφεύγουν τον πρόωρο θάνατο (όπως γλαφυρότατα αναγράφεται με περισσή αισιοδοξία στα πακέτα των τσιγάρων), γιατί κοιτούν τη ζωή υπό ένα πρίσμα που ο νάρκισσος Πιραντέλλο δεν εξέτασε στο ακατανόητό του κείμενο, πιθανώς γιατί ο ίδιος δε φούμαρε ανά τακτά χρονικά διαστήματα.
Όμως το Άμστερνταμ δεν είναι μόνο το χασίσι. Είναι τα λιθόστρωτα σοκάκια, οι εκατομμύρια γέφυρες, τα κανάλια τα οποία διανθίζουν βαρκόσπιτα με μπαλκόνια γεμάτα λουλούδια (ακόμα και τα μικρότερα παράθυρα των "παρακμιακότερων" πολυκατοικιών έχουν περιποιημένες γλάστρες). Είναι αυτό το φως  που μπορεί να μη συγκρίνεται με το ελληνικό (κακά τα ψέματα), αλλά έχει κάτι το μυστήριο. Είναι οι ανεμόμυλοι και τα λιβάδια με τις παπαρούνες που βρίσκονται σχεδόν δίπλα στην κυρίως πόλη. Είναι, επίσης, ο πολιτισμός των ανθρώπων που έχουν μάθει να βγάζουν τα σκουπίδια τους δύο φορές την εβδομάδα σε προκαθορισμένες ώρες, συνήθεια που άμα δεν τηρήσουν πληρώνουν πρόστιμο. Είναι οι τρομαχτικά οργανωμένες συγκοινωνίες τους, με τα τρένα και τα λεωφορεία για μακρινούς προορισμούς, με τα τραμ και τα μετρώ για τους κοντινούς και με την αγένεια των ποδηλατών που θεωρούν τους εαυτούς τους παντοκράτορες του τόπου. Είναι τα μουσεία της (το Rijks καλή ώρα ή το Van Gogh που με έκανε να αγαπήσω τον Vincent) και είναι η αταξία και η γαλήνη που συνυπάρχουν αρμονικά και ταυτόχρονα.

Και, προσδίδοντας κυκλικότητα σ'αυτό το ποστ που τόσο μου θυμίζει καλοκαίρι (ειδικά αυτήν την υπέροχη βδομάδα που ακολούθησε του ταξιδιού στο Άμστερνταμ που ήταν, φυσικά, καταπληκτικό  αλλά ήθελα να τελειώσει ανυπομονώντας για "τα καλύτερα" που έπονταν, και τα οποία όντως κατέληξαν να είναι από τα καλυτερότερα κομμάτια της ζωής μου), θα πω μόνο το εξής: αυτό το κόκκινο τετράδιο με τις κιτρινοασπροπορτοκαλοκόκκινες, μικρές παπαρούνες έχει πλέον γίνει το αγαπημένο μου.

1 σχόλιο:

  1. Το να συλλέγεις στιγμές είναι αναντικατάστατο, μα οι στιγμές φθείρονται στην αδύναμη ανθρώπινη μνήμη από τη φθοροποιό δύναμη του χρόνου. Επομένως, ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος, όσο προικισμένος κι αν είναι με το χάρισμα της μνήμης, όσο κι αν απέχει από τα μονοπάτια της λήθης, καλό είναι να έχει αντικείμενα, απλά, καθημερινά (όχι αναγκαστικά σπουδαία) για να τα βλέπει, να τα αγγίζει, και να αναπολεί. Όπως έχω εγώ το ακόμη άδειο (πέραν της αφιέρωσης) τετράδιο-ημερολόγιο, τα βατραχάκια-αλατοπιπεριέρες, "Το δέντρο που έδινε", και κάποια γράμματα που για μένα είναι πιο σπουδαία και από όλα μαζί τα κέρδη των μεγαλύτερων οικομικών κολοσσών από την εποχή ίδρυσής τους ως την στιγμή που γράφω αυτό το post. Γιατί όσο κι αν πιστεύουμε στην ελεύθερη αγορά, δε μπορώ, δε θα μπορούσα ούτε να διανοηθώ πως θα αποχωριζόμουν έστω και ένα από αυτά, όσα εσύ μου έδωσες.

    Faleminderit me gjith shpirt, e dashur! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή