28.1.11

Πόσο μ'αρέσει ν'ακούω τους ανθρώπους

Ο Lancelot σήμερα με διαφώτισε πρωτότυπα. Ο κόσμος του ολόκληρος, αυτό το ξέρουμε, είναι ένα πιατίνι. Το γνωρίζει κι εκείνος, και του αρέσει όσο αρέσει και σε εμάς που παρακολουθούμε εξ αποστάσεως τον ενθουσιασμό του. Λοιπόν, ο Lancelot που τα βλέπει (μάλλον το "ακούει" θα ήταν ορθότερο) όλα ως μουσική, σήμερα προσπάθησε να μου εξηγήσει ότι τα πάντα έχουν ρυθμό: ο τρόπος που μιλώ, ο τρόπος που δρω, οι φωνές των παιδιών μέσα στο λεωφορείο. Εγώ δεν είμαι "κρουστός" σαν αυτόν, δεν παίζω τους ρυθμούς στα δάχτυλα, μα όταν μου έβαλε από το κινητό του έναν ήχο - κελάηδισμα αηδονιού και άρχισε να το συνοδεύει με τυμπανοκρουσίες (το μπουφάν του μεταμορφώθηκε σε ολόκληρο σετ ντραμς) μα ειδικά αφότου μου είπε να μπω κι εγώ στο ηχητικό σύνολο με φωνητικούς αυτοσχεδιασμούς, τότε το ένιωσα: ότι εγώ κι ο Lance, το αηδόνι και το σχολικό έχουμε ρυθμό, ενίοτε τον ίδιο άλλοτε διαφορετικό - δεν έχει σημασία. Η ζωή λοιπόν ένα τραγούδι, οι πολλοί διαφορετικοί ρυθμοί που κατά καιρούς μας κυριεύουν συναθροίζονται και μπλέκονται με τους ρυθμούς των γύρω μας.

Κι αφού έχουμε όλοι ρυθμό, κοινό ρυθμό (γιατί ακόμα και οι εκ διαμέτρου αντίθετοι ρυθμοί συνδυάζονται - ο Lance αυτό το ονόμασε θαρρώ "αντιχρονισμό"), τότε γιατί εγώ να διαφέρω από τον μετανάστη από το Μαγκρέμπ; Και γιατί ο μετανάστης από το Μαγκρέμπ να διαφέρει από τον Έλληνα μετανάστη στη Γερμανία; Κι αφού ο χάρτης έχει γνωρίσει τόσες αλλαγές, κι αφού είναι γνωστό ότι δεν είμαστε απόγονοι των αρχαίων ημών προγόνων μας, πως μπορεί κάποιος να ισχυριστεί την κατοχή μίας ακέραιας εθνικής ταυτότητας; Και γιατί να μη μπορεί όποιος θέλει να απεκδυθεί την ταυτότητά του άμα τον βαραίνει; Γιατί να μη μπορεί να φορέσει μία καινούρια; Αυτό που μετράει, η ταυτότητα, είναι ένας ρυθμός - είμαστε οντότητες, ρυθμικές μονάδες. Και η συχνότητα στην οποία τραγουδώ εγώ δεν είναι μοναδική αφού μπορεί να την "πιάσει" και οποιοσδήποτε άλλος.

Επέστρεψα μόλις από μία ομιλία περί μεταναστών και μεταναστευτικού ζητήματος: το άσυλο, ο νόμος, το τείχος. Η ξανθιά φιγούρα στα αριστερά του πάνελ με αηδίασε, κυρίως όταν άρχισε να μιλάει ο Κούρδος μετανάστης - διδακτορικός φοιτητής στα "δικά μας" εδάφη, γιατί τότε ήταν που η πραγματικότητα αυτού του ανθρώπου, ο οποίος μετά από 15 χρόνια παραμονής στην Ελλάδα και δύο απεργίες πείνας παλεύει ακόμα για ένα πολιτικό άσυλο το οποίο το "κράτος μας" δε φαίνεται πρόθυμο να του παραχωρήσει, ήρθε σε πλήρη αντιδιαστολή με την πολιτική θεατρικότητα σε κάθε της έκφανση. Έχω μία βεβαιότητα ότι ο ρυθμός αυτών των πολιτικών (ή της πλειοψηφίας τους, για να μην είμαστε αφοριστικοί) είναι εγωιστικός: καλύπτει οποιονδήποτε άλλον ήχο ακούγεται γύρω, καταλήγοντας στο να χάνει τη συμφωνία του συνόλου. Και σκέφτομαι ότι αν ο κόσμος που ζούμε είναι ολόκληρος ένα τραγούδι, σίγουρα σήμερα είναι τόσο φάλτσο που θα προτιμούσα, για λίγο μόνο (άλλωστε ο υπαρξισμός έχει, κάπως, ριζώσει μέσα μου), να άλλαζα σταθμό.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου