24.1.11

Λέξεις (Β)

Στέλλα Άντλερ, μαθήτρια του Στανισλάφσκι, καθηγήτρια του Μάρλον Μπράντο με προλαβαίνει (όπως είπε η Μαιρού, εγώ έχω θέμα με τις λέξεις): "Οι λέξεις είναι αποτέλεσμα μόνο αυτού που έχετε δει. Είναι γελοίο να ξεστομίζετε απλώς τις λέξεις. Οι λέξεις έρχονται μόνο αφού έχετε δει. Γι'αυτό καθόλου δε βοηθάει να μελετάτε ή να απομνημονεύετε λέξεις. Κινδυνεύετε να σκοτώσετε τις ιδέες και τα αντικείμενα που πραγματεύεστε".
Έτσι κι εμείς μαθαίνουμε τώρα τα λόγια του ντουέτου μας, μετά το (αρχικό) στήσιμο. Κι ο Genet (τόσο ποιητική η επανάληψη του ήχου 'g' στο όνομά του), σπουδαίος, ρωτά άμα ο Άμλετ θα ένιωθε την ίδια απολαυστική γοητεία της αυτοκτονίας άμα δεν είχε ένα κοινό και ένα κείμενο να πει...
 

5 σχόλια:

  1. τι λες, φαίδρα, θα γοητευόταν τόσο ο ήρωας του Σακεσπήρου;
    κάθε λέξη είναι όμορφη, έχει μορφή αλλά στα δικά σου χέρια, χείλια και κείμενα γίνεται ζηλευτή. το λιγότερο.
    ίσως σε ενδιαφέρει.
    http://www.kavafis.gr/prose/content.asp?id=303&cat=6

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ν' αφήσω κι εγώ τη μικρή μου συνεισφορά σε λέξεις:

    http://yporealismos.blogspot.com/2008/07/blog-post_11.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΟΧΙ ΠΙΑ ΛΙΧΟΥΔΙΕΣ

    Τίποτα πια δεν μου αρέσει.

    Μήπως πρέπει
    να στολίσω μια μεταφορά
    μ' ένα άνθος αμυγδαλιάς;
    να σταυρώσω τη σύνταξη
    πάνω σ' ένα φωτιστικό εφέ;
    Ποιός σπάζει το κεφάλι του
    για τόσο περιττά πράγματα-

    Έμαθα να κατανοώ
    τις λέξεις
    που υπάρχουν
    (για την κατώτερη τάξη)

    Πείνα
    Όνειδος
    Δάκρυα
    Και
    Σκότος

    Με τον αρχέγονο λυγμό
    με την απελπισία
    (και απελπίζομαι ακόμη από απελπισία)
    για τη μεγάλη αθλιότητα,
    τις αρρώστιες, το κόστος ζωής,
    θα τα βγάλω πέρα.

    Δεν παραμελώ τη γραφή,
    αλλά τον εαυτό μου.
    Οι άλλοι ξέρουν,
    ένας θεός ξέρει,
    να βοηθιούνται με τα λόγια.
    Εγώ δεν είμαι βοηθός μου.

    Μήπως πρέπει
    να συλλάβω μια σκέψη,
    να τη φυλακίσω σ' ένα
    πεφωτισμένο κελί μιας πρότασης;
    Ν' ακριβοθρέψω μάτι και αυτί
    με μπουκιές λέξεων πρώτης ποιότητας;
    να ερευνήσω τη libido ενός φωνήεντος,
    να ερευνήσω πόσο αξίζουν σαν
    εραστές τα σύμφωνά μας;

    Μήπως πρέπει
    μ' ένα κεφάλι χτυπημένο απ' το χαλάζι,
    με την κράμπα απ' το γράψιμο
    σ' αυτό το χέρι,
    κάτω από τριακόσιες νύχτες πίεσης
    να σκίσω το χαρτί,
    να σαρώσω τις μελοδραματικές
    λέξεις που επινόησα,
    καταστρέφοντας έτσι: εγώ εσύ
    και αυτός αυτή αυτό

    εμείς, εσείς;

    (Πρέπει βέβαια. Οι άλλοι πρέπει.)

    Το δικό μου μέρος, ας χαθεί.

    Ingeborg Bachmann (1953)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Και ειναι τοσα αυτα που δεν εχω ζησει ακομα.
    Τοσα αυτα που δεν θα δω ποτε.
    Οσο περισσοτερο μιλαω τοσο περισσοτερο εκτιθομαι.Κινδυνευω.Να γινω φονιας των ιδεων μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @Mary: Μαιρού μου, υπερβολές! Κατά τα άλλα στα είπα και από κοντά! :)

    @Caveman: Ευχαριστώ πάρα πολύ! Εξαιρετική η συνεισφορά! Το ποίημα πολύ ενδιαφέρον, το μπλογκ επίσης! Ακολουθώ πιστά από εδώ και μπρος!

    @Kat: Αχ, Κατ! Δε νομίζω ότι υπάρχει κίνδυνος, τουλάχιστον άμα (και) το άγνωστο για σένα το αντιμετωπίζεις με σεβασμό. Άλλωστε η Άντλερ ήταν ηθοποιός - μιλούσε πειστικά ακόμα και για πράματα που δεν είχε γνωρίσει τόσο όσο ο ρόλος που υποδυόταν. Ευχαριστώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή