18.1.11

Λέξεις (A)

Αυτή η κατάσταση που ο καθείς σκέφτεται τον εαυτό του και κανείς τον εαυτό του διπλανού είναι το λιγότερο υπέροχη! Η χρήση της λέξης "υπέροχη" και του θαυμαστικού δείχνουν ενθουσιασμό, παρ'όλ'αυτά τα semantics και τα pragmatics μας υπενθυμίζουν ότι τα φαινόμενα απατούν, καθώς υπάρχει η ειρωνεία από τη μεριά του πομπού που μπορεί να γίνει αντιληπτή από το δέκτη αλλά μπορεί και όχι. Επομένως καταλήγουμε στο ότι με την ειρωνεία συνυπάρχει άρρηκτα η ανθρώπινη βλακεία (που μπορεί να αφορά τόσο τον πομπό όσο και το δέκτη).
Λοιπόν, γαμώτο. Γαμώ το. Γαμώ το πρόβλημα της διαπροσωπικής και επικοινωνίας, τα απρόσωπα (φανερά θανατηφόρα) deadlines, τα statistics, τα probabilities, τα financial math και τα sequences - που, Μαιρού και Δομνίκη, δεν έχω ακόμα αρχίσει. Επίσης γαμώ και τις λέξεις που το νόημα τους δεν αλλάζει ποτέ κατά τη διάρκεια της επικοινωνίας του πομπού και του δέκτη γιατί απλά δεν έχουν πια νόημα, το χάνουν "στη μετάφραση" (κατά την ταινία της Σοφίας Κόπολα, άσχετου περιεχομένου αλλά ενδεικτικού τίτλου). Και τελικά γαμώ τις λέξεις που αντιπροσωπεύουν συναισθήματα, γιατί οι λέξεις αυτές προσπαθούν να βάλουν σε ορθολογικά καλούπια το ασυγκράτητο, το μη περιγράψιμο, το χωρίς μνήμη και άρα χωρίς επαναληψιμότητα, αίσθημα της απόλυτης πληρότητας που το εκάστοτε συναίσθημα προσφέρει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου