9.1.11

Μπαμ και μπουμ οι κουμπουριές

Πάντα την τελευταία στιγμή αγχώνομαι. Νευραλγία, λοιπόν, το σύμπτωμα και διάβασμα η αιτία. Εν πάση περιπτώσει, δεν πτοούμεθα παρότι ο Πιραντέλλο είναι ακατανόητος σε βαθμό ναρκισσισμού, και για να αναλύσεις τι είχε στο μυαλό του γράφοντας το κείμενο που σχολιάζουμε πρέπει να μπεις σε κατάσταση trance για ευνόητους λόγους. Ίσως να βοηθούσαν οι Massive Attack, αλλά γαμώτο η χρονομέτρηση θέτει τους δικούς της όρους στη δημιουργική διαδικασία και δεν αφήνει τον εκάστοτε σχολιαστή να αυτενεργήσει.
Γκρινιάζω κι εγώ, σωστά θα μου πείτε, που έχω βάλει τα πράγματα σε ρέγουλα και που - αν μη τι άλλο - δεν είχα παρά ελάχιστα να κάνω κατά τη διάρκεια των διακοπών. Είναι γοητευτική η εγωιστική ικανοποίηση που προσφέρει η γκρίνια. Ενδίδω.

Η Μποφίλιου "χάν[ει] το μέτρημα", μα εγώ ξέρω να μετρώ απταίστως μέχρι το 10 και είμαι ιδιαιτέρως ενθουσιασμένη γιατί πίστευα ότι η γλωσσομάθεια με είχε εγκαταλείψει. Ξέρω να σου εκφράζω την αγάπη μου και να σου λέω "καληνύχτα και όνειρα γλυκά", αν και ο ύπνος δεν είναι το αγαπημένο σου σπορ τελευταία. Ευτυχώς επιμένεις πεισματικά να μιμείσαι τον Χανς, ακόμα και χωρίς τον καφέ που δε σ'αρέσει μα που θα φτιάχνεις μόνο για μένα τα Κυριακάτικα πρωινά.
Έτσι (μέσω Χανς) ξέρω ότι είσαι ακόμα αλώβητος κι ότι δε σε πτόησε η συνειδητοποίηση του "πανεπιστημίου". Το σκέφτηκα σήμερα που το ανέφερε η Μαιρού: καθώς μιλούσες για την ξαφνική συνειδητοποίησή σου σκεφτόμουν ότι ήταν σαν το "παράλογο" του Καμύ αυτή η αυτογνωσία που σε χτύπησε αίφνης και αιφνίδια, παρότι ήταν άσχετη θεματικά με το θάνατο. Ίσως να μην ξέρεις καν τι εστί παράλογο ή και να μη σε ενδιαφέρει, αν και μάλλον θα έπρεπε. Μπορεί πάλι και όχι.

Έφαγα ένα πολύ ιδιότυπο τοστ, χωρίς πατατάκια, συζητώντας τη "Μενεξεδένια Πολιτεία", που αν παλιότερα έλεγα ότι είναι ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία διστακτικά, τώρα πια είμαι σίγουρη ότι είναι. Δε μπορώ όμως, ακόμα, να προσδιορίσω το γιατί μ'αρέσει τόσο. Περιμένω την αγαπημένη Γκ. να με διαφωτίσει και μέχρι τότε θυμάμαι τα αεροπορικά ταξίδια Άμστερνταμ-Ζυρίχη και Ζυρίχη-Θεσσαλονίκη, κατά τη διάρκεια των οποίων το ολοκλήρωσα με μια ανάσα, γέλασα και έκλαψα.

Ήθελα να γράψω κάτι σχετικά με κάτι το οποίο μου διαφεύγει. Νομίζω η σκέψη μου ήρθε κατά τη διάρκεια της πρόβας και πάσχισα να τη συγκρατήσω, αλλά δεν τα κατάφερα. Όταν το θυμηθώ θα σας ενημερώσω το δίχως άλλο. Καλή σας νύχτα!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου