6.1.11

Ακτίς Αελίου στο Καφωδείο

"Μύθοι του Θερμαϊκού - Χτυποκάρδια στο κρανίο" τιτλοφορείται η παράσταση της Ακτίς Αελίου, που παρουσιάζεται κάθε Τετάρτη στη σκηνή του Καφωδείου στα πλαίσια του εορτασμού των 10 χρόνων της ομάδας που - πλέον - επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού (ω, ναι, σοβαρά!) και είναι κατ'εμέ, που ως ένα βαθμό ευλογώ τα γένια μου, μία από τις ελάχιστες σοβαρές και παραγωγικές θεατρικές ομάδες της Θεσσαλονίκης. Ιδού το site τους, το οποίο μπορείτε να επισκεφτείτε για να ενημερωθείτε για τη δουλειά τους.
Και το θέμα είναι ακριβώς αυτό: η Θεσσαλονίκη, γι'αυτό άλλωστε και ο συγκεκριμένος τίτλος. Δεν πρόκειται για θεατρική παράσταση υπό την κλασική έννοια, αλλά για ένα γενικότερο μουσικοθεατρικό θέαμα. Από μουσική άλλο τίποτα, το δηλώνουν και στο πρώτο τους τραγούδι "δε μιλάμε, τραγουδάμε...", αν και οι διάλογοι που ακούγονται είναι ξεκαρδιστικοί - μάλλον όχι λόγω του κειμένου αλλά της εκφοράς του, εξαιρετικής και γεμάτης χιούμορ. Μιλώντας περί κειμένου, υπάρχει μεν (μάλιστα πρόκειται για επιλογή κειμένων συγκεκριμένου συγγραφέα που συνθέτουν την παράσταση), αλλά συχνά θυσιάζεται για χάριν του αυτοσχεδιασμού, που δίνει στην παράσταση στίγμα ξεχωριστό. Αυτό που κάνει την παράσταση ακόμα καλύτερη είναι ότι οι ηθοποιοί καταφέρνουν να μεταδώσουν ένα κλίμα εξαιρετικό και φιλικό, πιάνοντας ο ένας την πάσα του άλλου. Ενδεικτικό: έχω πάει (ήδη) δύο φορές και καμία το αποτέλεσμα ποτέ δεν ήταν ίδιο γιατί όλο και κάτι προσέθεταν ή αφαιρούσαν, όλο και κάποια λόγια ξεχάστηκαν και στη θέση τους ειπώθηκαν άλλα.



Η μουσική όμως είναι το δυνατό χαρτί της παράστασης, πράγμα που συμβαίνει λόγω της ιδιαιτερότητάς της: κινείται μεταξύ ροκ, 'έντεχνου' και λαϊκού (η κατηγοριοποίηση που κάνω ίσως να καταστρέφει τα τραγούδια, πολλά από τα οποία αποκλίνουν από τις ταμπέλες μου). Από ισπανοεβραϊκά μέχρι Μαρινέλλα, ποντιακά και κυπριακά, θα ακούσετε τα πάντα και σε εξαιρετικές διασκευές. Η παράσταση ακροβατεί μεταξύ σοβαρού κι αστείου, χωρίς υπερβολές - ή μάλλον ακριβώς με την ποσότητα υπερβολής που προκαλεί γέλιο χωρίς να γίνεται γελοία.
Θωμάς Βελισσάρης σκηνοθετεί, παίζει, τραγουδά και κλέβει την παράσταση με την καταπληκτική φωνή του (αχ, Θωμά Θωμά!), φοράει "ρέιμπαν γυαλία" και πηγαίνει για "καϊφέδες" με τη Θεανώ Αμοιρίδου που ως επί το πλείστον εξιστορεί τη ζωή της Μαρινέλλας. Μαρίνα Γκούμλα και Δέσποινα Καλπενίδου επίσης παίζουν και τραγουδούν και Γρηγόρης Παπαδόπουλος, Γιώργος Κολοβός και Γιάννης Μόμτσιος βρίσκονται στα όργανα, την ενορχήστρωση και το τραγούδι - παρά το ότι και αυτοί είναι εξαιρετικοί ηθοποιοί!

Αυτήν την παράσταση τη λάτρεψα, όχι γιατί έπαιζαν άνθρωποι που ξέρω και αγαπώ, αλλά μάλλον για το θέμα της. Μιλά για τη Θεσσαλονίκη που εντός ολίγου θα αποχωριστώ, που τελικά θα μου λείψει και με την οποία είμαι περισσότερο δεμένη απ'ότι νόμιζα. Και κατέληξα, εχθές, στο ότι έχω  πατρίδα (ιδέα την οποία απέρριπτα παλιά), μα αυτή η πατρίδα δεν είναι η Ελλάδα αλλά η Θεσσαλονίκη συγκεκριμένα, ειδικά και ολοκληρωμένα.
Η Θεσσαλονίκη που κανείς δεν αγαπά αλλά όλοι λατρεύουν, που σε διώχνει αλλά σε τραβάει πίσω, που την ξέρεις αλλά ποτέ δεν τη γνωρίζεις...

2 σχόλια:

  1. εκπληκτική κορύφωση.

    φεφέ μου, νεξτ τετάρτη πάω καφωδείο! σ'ευχαριστώ. αχ θωμά θωμά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Να πας γιατί αξίζει!

    Ευχαριστώ! :) Urban οι σκέψεις μας, τελικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή