30.1.11

Συλλέκτης στιγμών #3

Η χτεσινή συλλογή δική σου, αν και τίποτα το ιδιαίτερο μπροστά στο πλήθος των προηγούμενων συλλογών που έχουμε ήδη στην κατοχή μας.
Τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ καλύπτουν τον χαμένο χρόνο (ο χρόνος χάνεται, ποτέ δεν επιστρέφει), την αργοπορία μου, και πλέον η πολυτελής σου βίλα διαθέτει και μία τιγκαρισμένη με τρόφιμα κουζίνα. Όταν πια επέστρεψα είχες επιδοθεί με ζήλο στη μαγειρική, κι έτσι οι διαθέσεις μας διέφεραν όσο κι αν ήθελες, όσο κι αν προσπάθησες να ταυτιστούν. Τέλος πάντων, εσύ έτρωγες (ήθελα να σε δω να τρως, είναι τόσο ωραία αυτά τα μικρά καθημερινά που χάνουμε εξ αιτίας του χρόνου) μα εμένα γρήγορα με πήρε ο ύπνος μέσα στα ροζ. Παρατηρούσες, λέει, την κίνηση των ώμων μου όταν ανέπνεα - αναρωτιέμαι αν αυτή ήταν η πρώτη φορά που με έβλεπες έτσι. Βέβαια, ίσως η πρώτη υπό αυτές τις αλλόκοτες συνθήκες στις οποίες έχουμε εθιστεί.
Δεν έχει λόγια η συλλογή, εικόνες μόνο. Φυσικά εικόνες δισδιάστατες, γιατί προτιμούμε φανερά τις δισδιάστατες καταστάσεις από οποιεσδήποτε άλλες. Γι'αυτό τώρα ζητώ συγγνώμη που οι στιγμές ήταν μετρημένες κι αυτό που ονόμασα συλλογή δεν ήταν τελικά παρά ελάχιστα (άχρηστα) πλάνα μαζεμένα, χωρίς καθόλου λόγια, χωρίς έργα. Ίσως θα έπρεπε να μου στείλεις κι εμένα ένα hate e-mail για την απερίσκεπτη χρήση φράσεων από το ιερό σου βιβλίο, αφού κι εγώ μετασχηματίζω κατά βούλησην τα νοήματά του για να ταιριάζουν στην περίπτωσή μου. Κάνεις όμως διακρίσεις, και σ'ευχαριστώ.
Κάπου, κάπως, σαν να νιώθω λίγο χαμένη. Σκέφτομαι μόνο ότι να, τρία Σάββατα και προχωράμε, σχεδόν ακάθεκτοι προς το τέλος, προς τον μοναδικό από τους χρόνους που δε θα καταφέρει να χαθεί.

5 σχόλια:

  1. δεν ξέρω ποιός είναι ο συν-συλλέκτης στιγμών σου φαιδρού μου,πάντως το μόνο σίγουρο είναι οτι είναι παααααααρα πολύ τυχερός.
    ΚΑι επιτέλους!Τι θα γίνει πια με τα υπέροχα κείμενά σου?Νιώθω άσχημα....
    :D:**

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. @Ferdinand+Miranda: Ευχαριστώ πολύ! Επίσης, ό,τι χρώμα την επιθυμείς! :)

    @τούλι :): Χαχα, Μυρτούλι μου, ευχαριστώ!!! Είναι; Δεν ξέρω! Να μη νιώθεις, σιγά! Κάθε φορά διαβάζω τα δικά σου και νιώθω τον παλμό! Ελπίζω να είσαι καλά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Γοητευτικό πάντοτε πώς οι καθημερινές λεπτομέρειες ξεγυμνώνονται από το τετριμμένο κι αποκτούν μια αύρα. Μπορεί να την κουβαλάνε έτσι κι αλλιώς, μπορεί να την φτιάχνουμε εμείς...δεν έχει σημασία. Αρκεί που είναι σε μια συγκεκριμένη στιγμή, εκεί για μας. Χαίρομαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @ caveman: Και, το κυριότερο, μένει πάντα εκεί για μας! Ευχαριστώ πολύ! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή