28.12.10

On-The-Go

Αόριστα και ά-λογα, με τούτα και με εκείνα
βρέθηκα, άγνωστο το πως, πάλι μες στην κουζίνα.
Λαίμαργα καταβρόχθισα δύο τυροπιτάκια
κι ήπια για συνοδευτικό Αμίτα με παγάκια.

Μα αντί να κάνω τη δουλειά που πρέπει να τελειώσω
τώρα το βράδυ σκέφτομαι ότι θα ξεφαντώσω.
Ωραία θα περάσουμε, δεν αντιλέγω διόλου
και ευχάριστα το διάβασμα στέλνω κατά διαόλου.
Aλλά η ιδέα της δουλειάς μού ανάβει τα λαμπάκια
και δε  μ'αφήνει να χαρώ τα δυο τυροπιτάκια
που μέσα στο στομάχι μου νιώθω να σουλατσέρνουν,
αλλά καμία έμπνευση δε βλέπω να μου φέρνουν
ούτε στο journal που ευθύς έπρεπε να τελειώσω,
ούτε σε άλλο τίποτα, να κάτσω να αποδώσω.

Έχουσα πλήρη άγνοια ρωτώ σας, τι να κάνω;

Λέω είτε απ' τον τέταρτο να πέσω, να πεθάνω
(μα τούτο απορρίπτεται παραμονές του χρόνου -
ωραίο δεν είναι άλλωστε να φεύγει(ς)  μετά πόνου)
είτε ετούτη τη στιγμή να επιχειρήσω μόνη
να βγάλω την ξινίλα μου σαν άγουρο λεμόνι
στο αγαπημένο journal μου μέχρι να το τελειώσω
κι ύστερα, συνημμένο ον, να το κατευοδώσω

και όντας πια ανέμελη, και άνευ εργασίας
να περιμένω τα έξαλλα χορευτικά της Σίας
την πρώτη μέρα της χρονιάς, την πρώτη και του μήνα
και άντε να τελειώνουμε να πάμε και στην Κίνα!

2 σχόλια: