28.12.10

Φεγγαράδα στο παρά '10

Το είχα ξεχάσει ότι ήταν τόσο ωραία. Τελικά ήταν, είναι και θα είναι (δεν το λέω με δισταγμό) ωραία με τα κορίτσια. Όχι για την πλούσια θεματολογία μας, μα ίσως ακριβώς γι'αυτό: για το εγωιστικό της υπόθεσης, την κατάσταση παραφροσύνης που μας κυριεύει, κατά την οποία όποια προλάβει να πει πρώτη τα νέα της έχει την αποκλειστικότητά μέχρι να τη διακόψει η άλλη με τη δική της ιστορία.

Πάγωσε η μύτη μας τρέχοντας πάνω-κάτω στο κέντρο, αριστερά και δεξιά, από μαγαζί σε μαγαζί. Μικρού Μήκους, Pierrot Le Fou, Pasta Flora Darling, όλα γεμάτα. Φασκιωμένες ίσα με τα μπούνια - μπότες, γκέτες, γάντια, φουλάρια, και στο ίσιωμα χαμός. Ούτε στις τουαλέτες προλάβαμε να βαφτούμε, ούτε στο παρακμιακό kitch μαγαζί να κάτσουμε γιατί μας πρόλαβαν και κάθισαν αυτοί που δεν έπρεπε να μας δουν. Φουριόζες στο κρύο, δυο-τρεις ωραίες συναντήσεις, μία από αυτές ο Τσοπ που μας βρήκε καταφύγιο. Στο καταφύγιο, λοιπόν, που καταλήξαμε ένας τύπος έπαιζε κιθάρα και τραγουδούσε (και που, σου το είπα στο τηλέφωνο, ήταν πραγματικά a pathetic excuse for a performer) όλα ήταν όμορφα και πιο ζεστά. Τρεις Stella Artois γιατί δεν είχαμε λεφτά για τίποτα πιο εξεζητημένο, μα αυτές ήταν ό,τι έπρεπε - αφήνουν μία πικρή επίγευση που μ'αρέσει.
Και τελικά ήρθε το προσωπικό τζετ της αυτού μεγαλειότητός της, της αγαπημένης μου, και με έβαλαν να βρω το Ιερό πίσω από την Αγία Σοφία για να το ανταμώσουμε. Κι η μέγιστη ακυρότις της υπόθεσης; Έψαχνα την Αλεξάνδρου Σβώλου ενώ την περπατούσαμε. Τις πταίει; Το ποτό; Η συνάντησις; "Άρχισα πάλι να κάνω κεφάλι" και μου άρεσε!

Κάναμε ωραία πρόποση πριν πιούμε τις μπύρες, και με την πρόποση θα κλείσω (ως επίγευση). Είπαμε, "στις Φεγγαράδες που μας έλειψαν". Σάββατο βράδυ, μετά από καιρό. Κι αναμένω, ξανά, με ελπίδα, κι ας είχα απογοητευτεί. Ξανά, ξανά,  ξανά!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου