27.12.10

Νιάου

"Αυτός είναι το νιάου της;", ρώτησε η Χλόη τον Κωνσταντίνο κι αυτός γελώντας το πονηρό, παιδικό του χαμόγελο έγνεψε καταφατικά. Μόλις είχα(με) αναφέρει το όνομά σου σε μία συζήτηση που είμαι σίγουρη ότι εσύ θα έβρισκες βαρετή. Είδες; Σε τραβολογώ όπου βρίσκομαι, κι ας μη σ'αρέσει το μέρος. Λοιπόν, η Χλόη δε σε ήξερε, ζήτησε έναν προσδιορισμό της ταυτότητας του άγνωστου ατόμου που "μπήκε" στη συζήτηση απροσδόκητα, από το πουθενά. Και καταλήξαμε εκεί, το "νιάου μου". Στην αρχή δεν το κατάλαβα, κοίταξα απορημένη, μου εξήγησε: "το κατιτίς" - το παραπάνω.
Α, μα γι'αυτό νιαουρίζει η Μπόσα Νόβα. Ειρωνεία καταστάσεων, προϊδέαση! Ο συγγραφέας της ζωής μου γράφει έξυπνα, τον θαυμάζω. Τι λέω, σιγά μην υπάρχει συγγραφέας που να ήθελε να ασχοληθεί με εμένα. Εξ ορισμού βέβαια διατηρώ τις αμφιβολίες μου επί του ζητήματος αυτού, της ύπαρξης της ανώτερης οντότητας, του συγγραφέα αυτού καθεαυτού. Άλλωστε η μοιρολατρία δεν είναι του γούστου μου - εγώ κυρίαρχη του εαυτού μου (ή και όχι εγώ...). Άρα, τι; Σύμπτωση. Από τις ομορφότερες.
Ένας πρώτος αριθμός επί δύο.



1 σχόλιο: