24.12.10

Λένα Πλάτωνος - Κ.Κ.

Τούτο μόνο θα πω, σύντομα και περιεκτικά, γιατί τα λόγια περιττεύουν και εξ ορισμού δε μπορούν να παρέχουν μία περιγραφή αντίστοιχη του μεγέθους ούτε της ποίησης του Καβάφη ούτε της μουσικής επένδυσης της Πλάτωνος. Ακούστε αυτόν το δίσκο. Τον περίμενα πως και πως, αγαπώ τη Λένα Πλάτωνος, κι είχα διαβάσει ότι πρόκειται για δουλειά ανατρεπτική, ροκ, διεθνούς κύρους. Μα βρέθηκα προ εκπλήξεως βάζοντας το σιντί να παίξει: το συναίσθημα που δημιουργεί απροσδιόριστο, μοναδικό.
Δε βάζω ένα από τα τραγούδια του δίσκου εδώ, γιατί ολόκληρος, συνολικά, αξίζει περισσότερο. Προσωπικά ξεχώρισα βεβαίως ορισμένα. Νομίζω ότι υπάρχει μία γενική ομοφωνία μεταξύ των ακροατών όσον αφορά το 'Περιμένοντας τους Βαρβάρους' το οποίο μένει για ώρες στο μυαλό σαν την "ποιητική ιδέα" που πηγαινοέρχεται. Διακειμενικότις, ιδού.
Και συνεχίζω να μιλώ για το τραγούδι αυτό, που όταν τελείωσε σκέφτηκα ότι έτσι όπως εγώ τώρα, νιώθει μόνο ένας παρανοϊκός. Απίστευτο δε το ότι στο τραγούδι που μιλάει για την ομάδα αυτή των ανθρώπων (ή τους ανθρώπους εκείνους) που ψάχνουν καταφύγιο προς το 'πίσω', η Λένα πειραματίζεται με τους πιο progressive ήχους. Που αλλού να βρεις ένα κομμάτι τόσο hardcore και ταυτόχρονα τέτοιου βεληνεκούς;
Ταξίδεψα στη 'Θάλασσα του πρωϊού', το επαναλαμβανόμενο μοτίβο, η εναλλαγή καταιγισμού ήχων και σιωπής, σαν τα κύματα - λύτρωση. Αγάπησα το 'Δέησις', ηλεκτρόλυση, παρά την απουσία του ηλεκτρονικού στοιχείου σε σύγκριση με τα υπόλοιπα τραγούδια. 'Η πόλις', πάντα με αφήνει με συναισθήματα ακατανόητα και νοήματα που δεν καταλαβαίνω. Στο δίσκο της Λένας, αυτό το τραγούδι έντονα χαρακτηρίζει ο θυμός και το άγχος, η προσταγή, η απαγόρευση, αισθήματα που υπογραμμίζονται από τη φωνή του Γιάννη Παλαμίδα που τόσο απίστευτα έχει ερμηνεύσει όχι μόνο αυτό αλλά όλα τα τραγούδια του δίσκου.

Τι άλλο να ιπώ; Το περίμενα καιρό και, επιτέλους, ω θαύμα!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου